پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385
این فضای دل انگیز و روح نواز و البته بسیار مقدس، که خانواده نام دارد؛ بسان دریایی است که:
لحظه ای آرام است و آرامش آن شکوه روح تو را به بار می نشیند؛
و گهگاه مواج و پرتلاطم، که خروش هر موجش نیز می تواند نردبانی برای صعود باشد به شرط آنکه طنین های تکان دهنده اش را به گوش جان دریابی و براستی پاسخ گویی!
واینگونه "بودن" عظمتی می طلبد؛ که اگر لحظه ای سهمگینیِ امواج، تو را در هم شکند و تا سرحد سقوط تنزلت دهد و محروم از فرح بخشی نسیم "با هم بودن" به انزوا بکشاندت!
آری! باید تلاش کنی تا به تداعی پیام های انسان ساز درون- فطرت-، "شدن" را تمرین کنی.
پیام هایی از این دست، که:
... بیاد داری آن روز را که زندگی را بخاطر خدا شروع کردی؟؟؟
نوشته شده توسط آزاده سادات در ساعت 2:51 | لینک
|
