آنچه مهم است اینکه، تو همیشه زیر پرچم حسین باشی و حسینی بودن را تمرین کنی.

العاقل یکفیه الإشاره...

حسینی بودن یعنی: درک درست وظیفه‌ها و رسالتها و شجاعت اقدام به‌موقع در جهت انجام آن،

حسینی بودن یعنی: احساس مسئولیت درخصوص هدایت دیگران تا آخرین لحظات و فداکردن هرآنچه داری در مسیر رشد آنها

حسینی بودن یعنی: به تصویر کشیدن ایثار و گذشت

حسینی بودن یعنی: پایبندی به اصول حتی به قیمت از دست دادن جان

حسینی بودن یعنی: دعوت همگان به بندگی الله و عدم سرسپردن و زبونی در برابر طاغوتها و ظلمها

‌‌ حسینی بودن یعنی: ...

آیا براستی در لحظات زندگی و در عرصۀ خانه و خانواده، وظیفه‌ها و رسالتها را به درستی می‌شناسیم و شجاعانه بدان اقدام می‌کنیم؟ هراس از سختی کار، بیم متوقع ساختن دیگران و... تشخیص و إقداممان را متزلزل نمی‌کند؟

آیا لحظات حضور در عالم هستی را بهانه‌‌ای برای تلاش در جهت هدایت دیگران می‌دانیم؟ چقدر در رشد دینی، عقلانی، علمی، اجتماعی و معنوی همسر و فرندانمان شریکیم؟

در تابلویی که از  زندگی‌مان ترسیم کرده‌ایم جلوه‌های ایثار و گذشت چقدر است؟ حاضریم برای شادی یکدیگر از خواب یا استراحتمان چشم بپوشیم؟

راستی حد تحمل ما در گذر از اصول! چه میزان است؟ تا حدی که مثلاً غذا شور باشد و یا فلان لباس مورد مطالبه خریداری نشود؟

و کدام خاطرۀ زندگی‌مان به ایستادن در برابر یک ظالم در دفاع از مظلومی بی‌پناه، اختصاص دارد؟

به نظر می رسد مرد و زن ما، ناخواسته و نادانسته، زیر پرچم یزید مانده‌ و در پیش پای رفتار یزیدی، حسینی زیستن را ذبح کرده‌ایم.

به‌یاد آوریم غیرت جوشان حسینی و تساهل و تسامح امروزین خودمان را! که در روایتی دیدم:

غیرۀ المرء ایمانٌ (وجود غیرت در انسان به منزلۀ وجود ایمان است!)

خانوادۀ امروز را بنگریم. حسینی است یا ...